JURNALİSTLƏR DANIŞIRLAR

Jan-İv Yunet, juranlist, Fransa: ";..Biz Xocalı taciəsinin şahidi olduq, yüzlərlə həlak olmuş dinc əhalinin - qadınlann, kişilərin, qocalann və Xocalı müdafiəçilərirün meyitlərini gördük. Bizə vertolyot verdilər, biz quş uçuşu hündürlüyündən Xocalı ətrafında nə gördüksə hamısım çəkirdik. Fəqət ermənilər bizim vcrtolyotu atəşə tutmağa başladılar və biz çəkilişi qurlara bilmədik. Bu dəhşətli mənzərə idi. Mən müharibələr haqqında, alman laşistlərinin qəddarlığı barədə çox eşitmişəm, lakin ermənilər 5-6 yaşlı uşaqlan, dinc əhalini öldürərək onlan ötüb keçiblər. Biz xostəxanalarda, vaqonlarda, hətta uşaq bağçalan və məktablərin binalannda çoxlu yarab gördük.
[X. Hacıyevin, V. Bebxın, L. Kravetsin, Jan-İv Yunetin şəhadətləri "Xocalı. Son gün", fotoalbomundan, - Bakı: "Azərbaycan" nəşriyyatı, 1992 - götürülmüşdür].
Rori Patriks, juraniist, "Frant layn nyus" telekompaniyası, İngiltərə:
"Xocalıdakı cinayətkarbğı dünya ictimaiyyətinin gözündə heç nə ilə doğrultmaq olmaz".
Patriksin sözlərinə görə, jurnalistlərin vertolyotla çətinliklə gələ bildiyi erməni kəndi Naxçıvanikin yaxınlığındakı yerdə o, onlarla eybəcər hala saknmış meyit görüb. Onlar Xocalının müdafiəçiləri deyildi, bu, Azərbaycan şəhərinin dinc əhalisi - qatillərin yaxından güllələdikləri uşaqlar, qadınlar, qocalar idi, onlar erməni silahb hissələrinin şiddətli atəşinin arasından keçib Ağdama getmək istəmişlər [Vışka, 05.03.92].
V.Belıx, "İzvestiya" qəzetinin müxhiri: "Vaxtdan-vaxta Ağdama diri girovlara dəyişdirilmiş öz həlak olanlarının nə'şlərini gətirirlər. Lakin dəhşətli yuxuda da belo şeylor görmək olıriaz: oyulub çıxanlmış gözlər, kəsilmiş qulaqlar, dərisi soyulmuij kollələr, kəsilmiş başlar... Təhqirlərin həddi yoxdur".
Leonid Kravets, mayor: "...Fevralın 26-da mən Stepanakertdən yaralıları aparırdım və geriyə Əsgəranın üstündən uçdum. Gözümə aşağıda nəsə bir təhər parlaq ləkələr dəydi. Bir az aşağıya endim və burada mənim bortmexanikim qışqırdı: "Baxın, orada qadınlar və uşaqlar var". Bəli, artıq elə mən özüm də görürdüm, təpənin döşündə səpələnmiş iki yüzə qədər meyit, onlann arasında süahb adamlar gəzişirdi... Sonra biz uçduq, istədik meyitlərdən götürək. Bizimlə yerli milis kapitanı var idi, adını unutmuşam. O. orada başı parçalanmış öz dördyaşlı oğlunu tapdı və yazıq ağlını itirdi. Bizə atəş açılana qədər götürməyə macal tapdığımız digər uşağın başı kəsilmişdi. Mən hər tərəfdə eybəcər hala sabnmış qadın, uşaq, qoca meyitləri gördüm...".
Çingiz Mustafayev, Azərbaycan televızıyasının muxbiri: "Birinci dəfə biz iki hərbi vertolyotun müşayiəti ilə qırğın yerinə fevrahn 27-də gəldik. Havadan demək olar ki, hər yerində lökülüb qalmış meyitlər olan, təxminən 500 metr radiusunda meydança gördük. Təyyarəçilər yerə oturmaqdan qorxurdular, çünki ərazi erməni yaraqlılarının nəzarəti altında idi. Fəqət buna baxmayaraq biz yerə endik və vertolyotdan çıxanda atəş baştandı. Bizi müşayiət edən miüs nəfərləri rneyitləri yökləməli idilər ki, qohumlähna göndərsinlər. Onlar vertolypta yalnız dörd həlak oünuş adam götürə bildilər. Bundan əlavə bizim hamımız şok vəziyyətində idik. Bizim adamlardan ikisi bu qədər qətlə yetirilən və eybəcər şəklə salınmış insan cəsədlərini görərək huşunu itirdi. Çöxusunun ürəyi bulanırdı...
Bütün bünlar martın 28-də biz xarici jurnalistlərlə birlikdə gələndə də vardı. Meyitlərdən çoxusu lap eybəcər şəklə salıntnış halda idi. Bir neçə sutka ərzində onlann üzərində vəhşi əməliyyatlar aparılmışdı...".

Yuri Yaxoviç, 366-cı moto-atıcı alayın sıravi soldalı: "Bizə təlqin edirdilər ki, biz xristianlanq vo müsalmanlara qarşı vuruşmabyıq. Bizi insana layiq olmayan şəraitdə saxlayırdılar. Biz bütün hunlara dözə bilmədik və alayı tərk etməyə və Xocalı tərəfə keçməyə məcbur olduq".
Xanlar Hacıyev, Azərbaycan Müdafiə nazirliyi səhiyyə xidmətinin rəisi: "...Üç yaşlı uşaq iriçaplı pulemyot gülləsilə apanlmış ayaq əvəzinə tənziflə sannmış güdüllə, kiçik qız, bıçaqla doğranmış sifətlə...
...Hətta biz, Bakıda olarkən, ağlımıza belə gətirə bilməzdik ki, burada, nələr olub. Bizim qatan göndərdilər buraya, çünki yerli səhiyyəçilər artıq yaralıların axınını öhdəsindən gələ bilmirdilər. Bütün həkimlər könüllülərdir. Hər şeyə hazırlaşmışdılar, fəqət onlar da sarsındılar. Donmuşlar ümimiyyətlə çox böyük miqdardadır - hu, bir qayda olaraq, uzun müddət meşədə xilas olmağa can alan həmin o Xocalı qaçqınları və əsirlikdən qayıtmiş girovlardır. Demək olar ki, hamısı ayaqyalındır, uzun, şaxtah günlər ərzində ayaqlan hissiyyatını itirmişdir. Çoxusunun azad ediləndən sonra amputasiya qorxusu var idi".

Khojaly.org